Duża część recenzji powstaje na bazie osobistych doświadczeń. Niektóre opierają się wyłącznie na danych produktowych oraz opiniach użytkowników publikowanych w serwisach perfumowych, na forach i w mediach społecznościowych.
Nina Ricci Ricci Ricci to zapach zbudowany na kontraście: cierpki, niemal warzywny rabarbar zderzony z ciężkim, białym kwiatem, który dopiero po chwili osiada w czymś znacznie cieplejszym i bardziej ziemistym. To kompozycja, która nie stara się być uniwersalnie miła — kwaśno-słodkie otwarcie dzieli odbiorców na dwa obozy niemal od pierwszych sekund na skórze.
Pierwsze psiknięcie bywa zaskakująco ostre, u niektórych osób wręcz odczuwalne jako acetonowe, zanim uspokoi się w stronę zielonej, kwiatowej strony rabarbaru. To zapach, w którym wstępne wrażenie łatwo pomylić z ostrzeżeniem, a które chwilę później zamienia się w coś znacznie bardziej dekadenckiego. Kompozycja na jednej skórze zostaje subtelna i blisko ciała, na innej rozlewa się szeroko po pomieszczeniu — i to jest jej najbardziej charakterystyczna cecha.
W skrócie
| Pole |
Wartość |
| Marka |
Nina Ricci |
| Typ |
Woda perfumowana |
| Płeć |
Dla kobiet |
| Rodzina zapachowa |
kwiatowo-szyprowy, z cierpkim, zielonym otwarciem |
| Premiera / Perfumer |
2009 / Aurélien Guichard i Jacques Huclier |
| Trwałość |
trzyma się przez większość dnia, nie znika po godzinie |
| Projekcja |
wyczuwalna dla osób obok, ale nie zalewa pomieszczenia |
| Najlepszy sezon |
chłodniejsze miesiące, jesień i zima |
Pierwsze wrażenie
Rabarbar wybija się jako pierwszy i najbardziej rozpoznawalny element — soczysty, cierpki, momentami wręcz kwaskowaty, jakby ktoś wycisnął sok z łodygi prosto na skórę. Bergamotka dokłada do tego chłodniejszy, cytrusowy błysk, ale to rabarbar prowadzi całość i nadaje otwarciu ten specyficzny, niemal spożywczy charakter, który część osób kojarzy z czymś słodkim, a część z czymś ostrym i niepokojącym.
Pod tą warstwą już w pierwszych minutach zaczyna przebijać coś kwiatowego i cięższego — zapowiedź serca, które dopiero się układa. To przejście bywa szybkie: ostry, tarty początek nie trwa długo, zanim ustąpi miejsca bardziej stonowanej, zielonej stronie kompozycji.
Rozwój na skórze
Serce pojawia się stosunkowo szybko i to tutaj kompozycja zmienia rejestr. Bieluń wnosi coś nietypowego — gęsty, trochę narkotyczny biały kwiat, rzadko spotykany w tej roli, a tuberoza dokłada mu kremowej, ciężkiej otoczki. Nalewka różana łagodzi tę parę, dodając werniksowaną, winną nutę różaną, która trzyma całość w ryzach i nie pozwala kwiatom zdominować sceny bez reszty.
Baza to już zupełnie inny klimat — paczula i drzewo sandałowe budują ciepłe, ziemiste dno, na którym rabarbar z otwarcia zostaje już tylko wspomnieniem. To właśnie tutaj kompozycja siada najgłębiej: baza z paczuli i drewna sandałowego nadaje jej dojrzały, orientalny ciężar, zupełnie inny niż lekkie, owocowe wejście. Zapach nie jest linearny — to wyraźna podróż od ostrego i świeżego do gęstego i żywicznego.
Warto dodać, że to kompozycja z rodziny kwiatowo-szyprowej, podpisana przez dwóch perfumerów, Auréliena Guicharda i Jacques'a Huclier, z premierą w 2009 roku — co tłumaczy, dlaczego struktura jest tak wyraźnie trójwarstwowa, bez skrótów typowych dla prostszych, bardziej współczesnych konstrukcji.
Piramida zapachowa
Charakter i obecność
Trwałość jest jedną z mocniejszych stron tej kompozycji — raz nałożona rano wciąż daje o sobie znać późnym popołudniem, a na ubraniu potrafi zostać jeszcze dłużej niż na skórze. Projekcja jest umiarkowana: osoba stojąca obok wyczuje zapach bez trudu, ale nie zamieni pomieszczenia w gęstą chmurę.
Dwa-trzy psiknięcia na nadgarstki i dekolt wystarczają na cały dzień, a dawanie chwili na rozwinięcie się otwarcia przed wyjściem z domu pomaga uniknąć najbardziej ostrej, początkowej fazy. Warto pamiętać, że skóra ma tu spore znaczenie — na niektórych reaguje żywiołowo i szeroko, na innych zostaje bliżej ciała, dyskretniej.
Kiedy to nosić
- chłodny jesienny wieczór, kiedy chce się czegoś cieplejszego niż letnie cytrusy
- kolacja we dwoje, tam gdzie zapach ma być zauważony z bliska
- dzień w biurze, gdzie dyskretna, ale wyraźna obecność robi wrażenie bez przesady
- wyjście wieczorowe, na którym liczy się charakter, a nie neutralność
- chwile, gdy ma się ochotę na coś zdecydowanie kwiatowego, ale niesłodzonego do granic
- unikać w mocny upał — gęstość paczuli i tuberozy robi się wtedy ciężka i duszna
Komu pasuje, a komu nie
To zapach dla kogoś, kto lubi wyrazisty charakter i nie boi się kompozycji, która na wstępie stawia opór, zanim odsłoni pełniejszy, cieplejszy obraz. Sprawdzi się u osób, które cenią rabarbarowo-kwiatowe zapachy o mocnym rysie, nie u tych, które szukają czegoś czystego i bezpiecznego od pierwszej sekundy.
Najlepiej działa w garderobie, w której już są inne gęste, orientalne kompozycje z paczulą czy drewnem sandałowym — jako naturalne rozszerzenie takiej kolekcji, a nie pierwsze wprowadzenie do tego typu zapachów. Dobrze komponuje się ze stylem, w którym dodatki i biżuteria też są wyraziste, a nie minimalistyczne.
Największą siłą tej kompozycji jest właśnie ten kontrast — cierpki, energetyczny rabarbar w duecie z gęstym, kwiatowo-drzewnym dnem, rzadko spotykany w tej formie i wciągający w duchu dawnej, dekadenckiej elegancji. Najbardziej zniechęca gęsta obecność paczuli w bazie — u osób wrażliwych na tę nutę potrafi zrobić się ciężka, a u części nosów budzi skojarzenia ze starszym stylem perfumerii, co bywa odbierane jako zaleta albo wada, zależnie od gustu. Odpuść, jeśli szukasz czegoś lekkiego na co dzień albo bezpiecznego wyboru w ciemno — to kompozycja, która wymaga próby na własnej skórze, zanim zapadnie decyzja.
Werdykt
Nina Ricci Ricci Ricci to propozycja dla kogoś, kto chce zapachu z wyraźnym charakterem, a nie kolejnej bezpiecznej wody kwiatowej. Kwaśny rabarbar w duecie z gęstą bazą paczuli i drewna sandałowego to połączenie, które albo natychmiast przekonuje, albo odpycha już od pierwszych minut — i właśnie ta bezkompromisowość jest tu największym atutem.
