Nina Ricci Ricci Ricci

Nina Ricci Ricci Ricci to zapach zbudowany na kontraście: cierpki, niemal warzywny rabarbar zderzony z ciężkim, białym kwiatem, który dopiero po chwili osiada w czymś znacznie cieplejszym i bardziej ziemistym. To kompozycja, która nie stara się być uniwersalnie miła — kwaśno-słodkie otwarcie dzieli odbiorców na dwa obozy niemal od pierwszych sekund na skórze.

Pierwsze psiknięcie bywa zaskakująco ostre, u niektórych osób wręcz odczuwalne jako acetonowe, zanim uspokoi się w stronę zielonej, kwiatowej strony rabarbaru. To zapach, w którym wstępne wrażenie łatwo pomylić z ostrzeżeniem, a które chwilę później zamienia się w coś znacznie bardziej dekadenckiego. Kompozycja na jednej skórze zostaje subtelna i blisko ciała, na innej rozlewa się szeroko po pomieszczeniu — i to jest jej najbardziej charakterystyczna cecha.

W skrócie

Pierwsze wrażenie

Rabarbar wybija się jako pierwszy i najbardziej rozpoznawalny element — soczysty, cierpki, momentami wręcz kwaskowaty, jakby ktoś wycisnął sok z łodygi prosto na skórę. Bergamotka dokłada do tego chłodniejszy, cytrusowy błysk, ale to rabarbar prowadzi całość i nadaje otwarciu ten specyficzny, niemal spożywczy charakter, który część osób kojarzy z czymś słodkim, a część z czymś ostrym i niepokojącym.

Pod tą warstwą już w pierwszych minutach zaczyna przebijać coś kwiatowego i cięższego — zapowiedź serca, które dopiero się układa. To przejście bywa szybkie: ostry, tarty początek nie trwa długo, zanim ustąpi miejsca bardziej stonowanej, zielonej stronie kompozycji.

Rozwój na skórze

Serce pojawia się stosunkowo szybko i to tutaj kompozycja zmienia rejestr. Bieluń wnosi coś nietypowego — gęsty, trochę narkotyczny biały kwiat, rzadko spotykany w tej roli, a tuberoza dokłada mu kremowej, ciężkiej otoczki. Nalewka różana łagodzi tę parę, dodając werniksowaną, winną nutę różaną, która trzyma całość w ryzach i nie pozwala kwiatom zdominować sceny bez reszty.

Baza to już zupełnie inny klimat — paczula i drzewo sandałowe budują ciepłe, ziemiste dno, na którym rabarbar z otwarcia zostaje już tylko wspomnieniem. To właśnie tutaj kompozycja siada najgłębiej: baza z paczuli i drewna sandałowego nadaje jej dojrzały, orientalny ciężar, zupełnie inny niż lekkie, owocowe wejście. Zapach nie jest linearny — to wyraźna podróż od ostrego i świeżego do gęstego i żywicznego.

Warto dodać, że to kompozycja z rodziny kwiatowo-szyprowej, podpisana przez dwóch perfumerów, Auréliena Guicharda i Jacques'a Huclier, z premierą w 2009 roku — co tłumaczy, dlaczego struktura jest tak wyraźnie trójwarstwowa, bez skrótów typowych dla prostszych, bardziej współczesnych konstrukcji.

Piramida zapachowa

Nuty głowy

pierwsze wrażenie

Rabarbar Bergamotka

Nuty serca

dusza zapachu

Bieluń Tuberoza Nalewka różana

Nuty bazy

fundament i trwałość

Paczula Drzewo sandałowe

Charakter i obecność

Trwałość jest jedną z mocniejszych stron tej kompozycji — raz nałożona rano wciąż daje o sobie znać późnym popołudniem, a na ubraniu potrafi zostać jeszcze dłużej niż na skórze. Projekcja jest umiarkowana: osoba stojąca obok wyczuje zapach bez trudu, ale nie zamieni pomieszczenia w gęstą chmurę.

Dwa-trzy psiknięcia na nadgarstki i dekolt wystarczają na cały dzień, a dawanie chwili na rozwinięcie się otwarcia przed wyjściem z domu pomaga uniknąć najbardziej ostrej, początkowej fazy. Warto pamiętać, że skóra ma tu spore znaczenie — na niektórych reaguje żywiołowo i szeroko, na innych zostaje bliżej ciała, dyskretniej.

Kiedy to nosić

• chłodny jesienny wieczór, kiedy chce się czegoś cieplejszego niż letnie cytrusy
• kolacja we dwoje, tam gdzie zapach ma być zauważony z bliska
• dzień w biurze, gdzie dyskretna, ale wyraźna obecność robi wrażenie bez przesady
• wyjście wieczorowe, na którym liczy się charakter, a nie neutralność
• chwile, gdy ma się ochotę na coś zdecydowanie kwiatowego, ale niesłodzonego do granic
• unikać w mocny upał — gęstość paczuli i tuberozy robi się wtedy ciężka i duszna

Komu pasuje, a komu nie

To zapach dla kogoś, kto lubi wyrazisty charakter i nie boi się kompozycji, która na wstępie stawia opór, zanim odsłoni pełniejszy, cieplejszy obraz. Sprawdzi się u osób, które cenią rabarbarowo-kwiatowe zapachy o mocnym rysie, nie u tych, które szukają czegoś czystego i bezpiecznego od pierwszej sekundy.

Najlepiej działa w garderobie, w której już są inne gęste, orientalne kompozycje z paczulą czy drewnem sandałowym — jako naturalne rozszerzenie takiej kolekcji, a nie pierwsze wprowadzenie do tego typu zapachów. Dobrze komponuje się ze stylem, w którym dodatki i biżuteria też są wyraziste, a nie minimalistyczne.

Największą siłą tej kompozycji jest właśnie ten kontrast — cierpki, energetyczny rabarbar w duecie z gęstym, kwiatowo-drzewnym dnem, rzadko spotykany w tej formie i wciągający w duchu dawnej, dekadenckiej elegancji. Najbardziej zniechęca gęsta obecność paczuli w bazie — u osób wrażliwych na tę nutę potrafi zrobić się ciężka, a u części nosów budzi skojarzenia ze starszym stylem perfumerii, co bywa odbierane jako zaleta albo wada, zależnie od gustu. Odpuść, jeśli szukasz czegoś lekkiego na co dzień albo bezpiecznego wyboru w ciemno — to kompozycja, która wymaga próby na własnej skórze, zanim zapadnie decyzja.

Werdykt

Nina Ricci Ricci Ricci to propozycja dla kogoś, kto chce zapachu z wyraźnym charakterem, a nie kolejnej bezpiecznej wody kwiatowej. Kwaśny rabarbar w duecie z gęstą bazą paczuli i drewna sandałowego to połączenie, które albo natychmiast przekonuje, albo odpycha już od pierwszych minut — i właśnie ta bezkompromisowość jest tu największym atutem.