Serge Lutens Le Participe Passe

Serge Lutens Le Participe Passé pachnie jak karmel gotowany o jedną minutę za długo — ciemny, lepki, na granicy przypalenia, z gorzkim posmakiem, którego nie ma w żadnym deserze. Wokół tego karmelu krąży gorzka bylica i gęste żywice, a pod spodem czai się kmin rzymski, czyli nuta, o której trzeba porozmawiać osobno.

To kompozycja, która robi rzecz rzadką: łączy słodycz z czymś wyraźnie kuchennym i brudnym, i nie próbuje tego wygładzić. Jest w niej jednocześnie syrop klonowy, kadzidło z kościelnej ławki i przyprawa z indyjskiej kuchni. Albo uznasz to za genialne, albo za bałagan — po tej kompozycji rzadko zostaje obojętność.

W skrócie

Pierwsze wrażenie

Otwarcie jest ostre i zaskakująco zielone. Bylica wchodzi pierwsza — gorzka, ziołowa, prawie apteczna — i przez chwilę można pomyśleć, że to będzie klasyczny, wytrawny zapach aromatyczny. Bergamotka dokłada cytrusowego kantu, a pieprz ostrej iskry, przez którą całość na starcie kłuje w nos.

Bardzo szybko wszystko się jednak zmienia. Ciemna, żywiczna słodycz podnosi się spod zielonej warstwy już po kilku minutach i to ona przejmuje kompozycję. Wtedy właśnie robi się to, co czyni ten zapach nieoczywistym: gorycz i słodycz brzmią jednocześnie, bez zwycięzcy. Kto ocenia zapach po pierwszym psiknięciu z butelki, dostanie zupełnie fałszywy obraz — z flakonu unosi się głównie karmelowa słodycz, a na skórze historia jest o wiele ciekawsza.

Karmel, żywica i kmin

Serce jest krótkie i pełni funkcję pomostu — pieprz i owocowa słodycz przenoszą kompozycję od zielonej goryczy do gęstej, ciemnej bazy. To właśnie tam dzieje się wszystko, co ważne.

Baza jest wyjątkowo bogata. Balsam egipski i żywice dają kadzidlaną, prawie sakralną głębię, karmel wnosi tę charakterystyczną, przypaloną słodycz przypominającą brązowy cukier smażony na maśle, a skóra i paczula dokładają suchości i brudu. Kmin rzymski jest obecny od początku, ale najbardziej daje o sobie znać właśnie tutaj — ciepły, ziemisty, lekko potny, dokładnie taki, jaki bywa w kuchni. Razem tworzy to efekt trudny do opisania jednym słowem: jednocześnie słodki, gorzki, słony i pikantny.

Co ważne, ten zapach jest zaskakująco stabilny. Po pierwszej godzinie ustawia się w jednej pozycji i trzyma ją godzinami, tracąc jedynie na intensywności. Głęboki drydown jest miękki i pudrowy, ze skórą wychodzącą na pierwszy plan — i to najprzyjemniejsza faza całości.

Piramida zapachowa

Nuty głowy

pierwsze wrażenie

Bylica Bergamotka

Nuty serca

dusza zapachu

Nuty owocowe Pieprz

Nuty bazy

fundament i trwałość

Balsam egipski Żywice Karmel Kmin rzymski Skóra Paczula

Siła i wydajność

Trwałość jest tu w zupełnie innej lidze niż w większości kompozycji tego typu. Psiknięcie rano potrafi być wyczuwalne następnego dnia, a na ubraniu ten zapach zostaje na tydzień i dłużej. To nie przesada — żywice i karmel przywierają do tkanin bardzo mocno. Projekcja przez pierwsze godziny jest duża i realnie wypełnia pomieszczenie.

Praktyczny wniosek jest prosty i naprawdę warto go potraktować serio: jedno psiknięcie wystarcza na cały dzień. Dwa to już decyzja, żeby wszyscy wokół o tym wiedzieli. Najlepiej sprawdza się na nadgarstku albo pod szyją, gdzie ciepło rozwija żywice powoli. Odpuść psikanie w płaszcz, jeśli nie chcesz, żeby pachniał tak przez cały sezon, i zdecydowanie odpuść w ciepłe dni — w upale ta kompozycja robi się duszna i lepka.

Kiedy to nosić

• Zimowy wieczór, kolacja, spotkanie w małym gronie
• Jesienny dzień z wilgocią w powietrzu, gdy żywice i przyprawy mają się od czego odbić
• Wyjście do teatru albo na koncert, gdy zapach ma być częścią wrażenia
• Święta i okazje rodzinne — ten zapach ma w sobie coś z kuchni i ciepłego domu
• Wieczór w domu, dla samego siebie, gdy zapach ma budować nastrój
• Zdecydowanie nie: biuro, wiosna, lato i wszystko, co wymaga dyskrecji

Kwestia kminu

To jest pytanie, które przy tej kompozycji trzeba zadać wprost, bo kmin rzymski ma w perfumerii bardzo złą prasę — kojarzy się z zapachem ciała i potu, i wystarczy jego ślad, żeby ktoś odstawił flakon na zawsze.

Dobra wiadomość: tutaj kmin jest podany rozsądnie. Najmocniej daje o sobie znać przez pierwsze pół godziny, a potem chowa się pod karmelem i żywicami, zostając jedynie jako ciepła, ziemista podszewka. Zła wiadomość: to nadal zależy od skóry. Na jednych ten akcent jest ledwie zauważalny, na innych wybija się mocno i wtedy zamiast przypalonego karmelu dostaje się skojarzenie z kuchnią pełną przypraw albo z zapachem ciała po długim dniu. Jeśli wiesz, że kmin cię uwiera, to jest dokładnie ten szczegół, który musisz sprawdzić na sobie przed zakupem.

Co zachwyca, a co dzieli

Największa siła to złożoność i jakość wykonania. Ten zapach ma w sobie jednocześnie słodycz, gorycz, sól i przyprawę, i mimo tego bogactwa nie rozpada się na kawałki — jest w nim spójna myśl, a nie zbiór efektownych składników. Do tego dochodzi wyjątkowa trwałość i wrażenie, że obcuje się z czymś naprawdę oryginalnym: karmel podany jako coś ciemnego i brudnego, a nie jako deser, to pomysł, którego nie ma się gdzie indziej.

Dzieli natomiast dokładnie ta sama rzecz. Ciemna, przypalona słodycz dla jednych jest hipnotyzująca, dla innych po prostu przesadzona — pojawiają się skojarzenia z syropem klonowym, prażoną kukurydzą albo przypalonym jedzeniem, i nie zawsze są to skojarzenia miłe. Do tego dochodzi kmin i wrażenie „kuchennej" brudnej nuty, przez którą niejedna osoba nie wytrzymuje w tym zapachu do końca dnia. To zdecydowanie nie jest kompozycja bezpieczna, a rozjazd w odbiorze jest tu jednym z największych, jakie można spotkać.

Dla kogo to jest

To zapach dla kogoś, kto szuka w perfumerii wrażeń, nie komplementów. Sprawdzi się u osoby, która lubi rzeczy niejednoznaczne, ceni kontrast i nie potrzebuje, żeby zapach był ładny — wystarczy jej, że jest ciekawy. Jest w tym coś z jesiennego wieczoru w starej, dobrze ogrzanej kuchni: cukier, przyprawy, wosk i dym.

W praktyce najlepiej działa jako zapach zimowy dla kogoś, kto ma już kolekcję i szuka pozycji naprawdę wyróżniającej się. Jeśli lubisz gęste, orientalne kompozycje i nie boisz się słodyczy z brudnym akcentem, ta jest jedną z ciekawszych propozycji, jakie znajdziesz.

Odpuść, jeśli szukasz zapachu lekkiego, czystego albo uniwersalnego — tutaj wszystko jest ciężkie i gęste. Odpuść, jeśli źle reagujesz na kmin albo na bardzo słodkie kompozycje. I odpuść, jeśli potrzebujesz zapachu, który da się nosić do pracy, bo ten zwyczajnie się do tego nie nadaje.

Pachną podobnie

• Serge Lutens Un Bois Vanille — sąsiad z tego samego domu, słodycz podana łagodniej
• Frederic Malle Musc Ravageur — ten sam rejon ciepłej, lekko brudnej zmysłowości
• Mugler Angel — inny zapach, podobna odwaga w mieszaniu słodyczy z czymś zupełnie niedeserowym
• Serge Lutens Feminite Du Bois — klasyk tego domu, jeśli chcesz poznać jego styl od łatwiejszej strony
• Amouage Memoir Woman — dla kogoś, kto szuka podobnej gęstości i powagi

Zanim kupisz

Odlewka to tutaj absolutne minimum i nie ma od tego wyjątku. Rozjazd między skórami dotyczy najbardziej wrażliwego miejsca całej kompozycji — kminu i przypalonej słodyczy — a różnicy nie da się przewidzieć z listy składników. Sprawdź, jak zapach zachowuje się po trzech i po sześciu godzinach, bo dopiero wtedy pokazuje swoją najlepszą twarz.

Druga sprawa: to nie jest pozycja, która zawsze stoi na półce. Bywa trudno dostępna, a ceny raczej nie idą w dół, więc jeśli po teście uznasz, że to twój zapach, nie warto zwlekać z decyzją. Warto też pamiętać, że przy tej trwałości nawet mały flakon starczy na bardzo długo.

Werdykt

Le Participe Passé to jedna z tych kompozycji, które zostają w pamięci niezależnie od tego, czy się je polubi. Ciemny, przypalony karmel na żywicznej bazie, z gorzkim ziołem na starcie i przyprawą w tle — bogata, mocna i zupełnie nieoczywista.

Jeśli szukasz zapachu na zimowe wieczory, który będzie należał tylko do ciebie, trudno o lepszy adres. Jeśli szukasz czegoś, co spodoba się wszystkim wokół, ten zapach zrobi dokładnie odwrotnie.