Police To Be The Queen

Police To Be The Queen to zapach, który nie stara się być grzeczny. Owocowo-paczulowa kompozycja z 2013 roku polaryzuje od pierwszego psiknięcia — na jednych skórach rozkwita w soczystą, słodką przyjemność, na innych otwiera się chemicznie i syntetycznie, jakby ktoś pomylił flacon z pojemnikiem środka owadobójczego. Ten kontrast nie jest przypadkowy, to właśnie on definiuje charakter tej wody perfumowanej.

Marka Police zdecydowała się na wyraźną deklarację w tytule. Biała czaszka zwieńczona złotą koroną to estetyczny sygnał: nie dla osób szukających dyskretnego tła. Zapach wewnątrz jest tak samo bezpruderyjny jak flakon — intensywna, syntetyczna owocowość osadzona na ciemnej, ziemistej paczuli, i ani przez chwilę nie próbuje udawać, że jest czymś innym.

W skrócie

Pierwsze wrażenie

Otwarcie jest gwałtowne. Czerwone owoce, pomarańcza, mandarynka i petitgrain biją równocześnie — cytrusowa eksplozja, pod którą niemal od razu wyłania się coś cięższego. Na niektórych skórach to otwarcie pachnie chemicznie, plastikowym roztworem, zanim kompozycja zacznie się układać. Na innych — natychmiast pojawia się soczysta słodycz, jakby ktoś właśnie rozkroił dojrzały owoc tropikalny.

To jest zapach, który wymaga cierpliwości. Kilka minut po aplikacji chemiczny ton mija i zaczyna się właściwa gra — albo zapach otwiera się przyjemnie, albo sygnalizuje, że ta konkretna chemia skóry nie jest z nim w porozumieniu.

Rozwój na skórze

Po kwadransie wkracza serce: ananas i brzoskwinia przejmują prowadzenie, obok nich jaśmin i fiołek. Ananas jest tu dominującą siłą — na wielu skórach pochłania resztę nut i przez długi czas zapach jest niemal wyłącznie owocową bombą z tropikalnym rdzeniem. Fiołek wnosi kremową, pudrową korektę; jaśmin pozostaje w tle, miękki, ledwo wyczuwalny.

Drydown przynosi paczulę i cedr, z wanilią i piżmem jako spoiwem. Paczula jest niekamuflowana — to nie jest jej subtelna, inkubowana wersja. Ktoś, kto ma z nią problem, znajdzie ją tu w całej okazałości, ziemistą i ciemną. Ktoś, kto ją lubi, dostanie wyraźne i satysfakcjonujące wykończenie, które przykrywa słodką owocowość drzewnym ciepłem. W bardzo późnej fazie pojawia się pudrowy ślad, skojarzony ze starym kosmetykiem — mleczkiem do twarzy, szminką.

Kompozycja jest raczej linearna: owocowa od początku do końca, tylko z różną proporcją owocowości do paczuly. Wyraźna wielowarstwowość nie jest jej atutem — zapach nie zmienia charakteru dramatycznie, raczej stopniowo ociepla się i zagęszcza.

Piramida zapachowa

Nuty głowy

pierwsze wrażenie

Czerwone owoce Pomarańcza Petitgrain Mandarynka

Nuty serca

dusza zapachu

Ananas Brzoskwinia Jaśmin Fiołek

Nuty bazy

fundament i trwałość

Paczula Wanilia Piżmo Cedr

Charakter i obecność

Psik rano daje realny ślad przez kilka godzin — zapach trzyma się skóry i nie znika po pierwszej godzinie. Projekcja jest umiarkowana: ktoś obok ciebie to wyczuje, ale nie będzie to wyczuwalne z odległości kilku metrów. Na suchej skórze może szybciej stać się zapachem bliskim skóry i wymagać ponownej aplikacji.

W chłodniejsze dni sprawuje się lepiej — zimowe powietrze poskramia cukrową słodycz i pozwala paczuli wybrzmieć spokojniej. Latem, w upał, owocowa koncentracja może stać się ciężka i duszna. Dwa psiknięcia wystarczą; więcej nie dodaje trwałości, tylko wzmaga intensywność w otwarciu.

Kiedy to nosić

• Jesienny spacer w mieście, gdy chłód tłumi słodycz i wydobywa ciemną paczulową bazę
• Casualowe wyjście wieczorne, tam gdzie nie obowiązuje subtelność
• Dzień spędzony głównie w zamkniętych przestrzeniach — biuro, centrum handlowe — gdy projekcja nie przytłacza
• Gdy chcesz zapachu który na siebie zwraca uwagę bez rozmowy na ten temat
• Zimowy weekend bez szczególnej okazji, jako komfortowy, rozgrzewający zapach na co dzień
• Unikaj w silny upał — syntetyczna owocowość w cieple staje się nieprzyjemnie ciężka

Komu pasuje, a komu nie

Ten zapach trafi do kogoś, kto lubi wyraźne, bezpretensjonalne słodycze zapachowe bez potrzeby uzasadniania swojego wyboru. Kto ma już w kolekcji Muglera Angela albo podobne paczulowe gourmand'y i szuka czegoś w tym samym rejestrze w niższej cenie — znajdzie tu znajomy klimat, choć w bardziej syntetycznym wykonaniu.

Sprawdza się jako zapach do codziennego użytku jesienią i zimą, dla osób które nie lubią delikatnych, niemal nieobecnych kompozycji. Nie wymaga do siebie szczególnej stylizacji ani wyjątkowej okazji — to zapach, który dobrze siedzi przy zwykłym, codziennym ubraniu.

Wciąga przede wszystkim owocem — soczystą, bezpośrednią owocowością, która po drydownie ciemnieje i nabiera paczulowego charakteru. To ten dualizm — słodka góra i ziemista baza — sprawia, że część osób go pokochuje. Co budzi zastrzeżenia, to otwierająca faza: na wielu skórach jest wyraźnie chemiczna, syntetyczna, niekiedy wręcz odpychająca — i nie każdy chce czekać, aż zapach z tego wyjdzie. Paczula bywa też za mocna dla tych, którzy znoszą ją tylko wtedy, kiedy jest dobrze ukryta pod innymi nutami. Ten zapach nie kryje jej wcale.

Ten zapach rozczaruje kogoś, kto szuka finezji i płynnych przejść między fazami. Jeśli syntetyczna jakość składników natychmiast wybudza czujność — lepiej spróbować na skórze przed zakupem, bo przypadkowy zakup może skończyć się rozczarowaniem. Paczulowe i owocowe gourmand'y wymagają konkretnej sympatii do tej estetyki.

Werdykt

Police To Be The Queen to zapach dla kogoś, kto chce wyraźnej, owocowo-paczulowej kompozycji w przystępnej cenie i rozumie, że „przystępna cena" wiąże się z syntetyczną jakością składników. Przy dobrej chemii skóry potrafi zaskoczyć — soczysty i satysfakcjonujący. Przy złej — jest jednym z tych zapachów, które zostają w szafie. Nie jest to blind buy, lecz trafiony zakup po próbowaniu — flakon z czaszką i koroną mówi szczerze, z czym masz do czynienia.