Jo Malone Wild Bluebell

Jo Malone Wild Bluebell to zapach, który obiecuje angielski las pełen dzwonków — i właśnie ta obietnica sprawia, że bywa źródłem rozczarowania. Nie jest to portret kwiatu odmalowany wprost: to raczej powietrzna impresja porannej wilgoci, zroszonych łodyżek i czegoś owocowego, co w nagłówku nie pada ani słowem.

Na niektórych skórach ta kompozycja zamienia się w coś bliskiego konwalii albo melonowej rosy. Na innych — w zapach, który kojarzy się z zatęchłą ciepłotą tramwaju, staromodnym pudrem i mdłą słodyczą. Wild Bluebell polaryzuje bardziej niż sugerowałaby etykieta, i warto to wiedzieć przed zakupem, nie po.

W skrócie

Pierwsze wrażenie

Otwarcie Wild Bluebell jest bardzo wodne i zielone — jak zetknięcie twarzy z wilgotnym listowiem po deszczu. Naprzód wybijają się krople rosy i zielone liście, a dzwonek pojawia się gdzieś w tle jako delikatne floralne zaznaczenie, nie jako konkretny kwiat. Goździki dodają minimalne korzenne ciepło, które można łatwo przeoczyć.

Szybko staje się jasne, że to nie będzie rześki, chłodny, ziołowy bluebell rodem z angielskiej łąki — pojawia się owocowy ton, lekko melonowawy, który zaskakuje i nie wszystkich ujmuje. To zapowiedź serca, które pójdzie bardziej w kierunku owocu niż kwiatu.

Rozwój na skórze

Po kilku minutach wchodzi serce: kaki i brzoskwinia. To nieoczywiste połączenie — kremo-owocowa miękkość kaki z soczyście-lekką brzoskwinią — i właśnie tu zacierają się granice między tym, co kwiatowe, a tym, co jadalne. Dla jednych serce jest delikatnym, naturalistycznym akcentem. Dla innych — zbyt słodkim, za bardzo przypominającym owocowe mydło albo balsam do ciała.

Baza jest prosta: piżmo i nuty pudrowe, które siadają łagodnie i tworzą miękką otoczkę. Drydown jest cieplejszy niż otwarcie — z wodnego i zielonego staje się bardziej przytulny, skórny, intymny. Na suchej skórze zapach może tam dotrzeć szybciej i słabiej się trzymać; na skórze nawilżonej działa dłużej.

Wild Bluebell stworzyła Christine Nagel — perfumiarka znana z lekkich, precyzyjnych kompozycji — i zapach z 2011 roku ma tę charakterystyczną dla jej stylu powściągliwość: nic tu nie krzyczy, wszystko jest obliczone na subtelność.

Piramida zapachowa

Nuty głowy

pierwsze wrażenie

Kropla rosy Zielone liście Dzwonek Goździki (przyprawa)

Nuty serca

dusza zapachu

Kaki Brzoskwinia

Nuty bazy

fundament i trwałość

Piżmo Nuty pudrowe

Charakter i obecność

Wild Bluebell trzyma się blisko ciała — to zapach do bliskiej odległości, nie do wypełniania pomieszczenia. Psik rano daje wyczuwalny ślad przez kilka godzin, potem zanika do skórnej, ledwo uchwytnej otoczki piżma. Jeśli chcesz, żeby towarzyszył ci przez cały dzień, flakon warto zabrać ze sobą.

Ze względu na lekkość wody kolońskiej dwa, trzy psiknięcia to bezpieczne minimum. Nadgarstki i szyja to standardowe miejsca, ale skóra za uszami zatrzyma zapach dłużej. Nie ma sensu nakładać go na ubranie — to kompozycja, która potrzebuje ciepłoty skóry, żeby się otworzyć.

Kiedy to nosić

• Poranki w biurze, gdy zależy ci na zapachu który nie przeszkadza współpracownikom
• Wiosenne weekendowe wyjścia — spacery, kawiarnie, targi kwiatowe
• Ciepłe letnie dni, kiedy chcesz czuć się świeżo, a nie jakbyś właśnie nałożył perfumy
• Do lekkiej, letniej garderoby — sukienki, bawełniane koszule
• Jako zapach do spania albo relaksu w domu, gdy chcesz czegoś łagodnego
• W podróży — niewielki flakon, lekka kompozycja, nie wchodzi w konflikt z otoczeniem

Komu pasuje, a komu nie

Wild Bluebell trafi do kogoś, kto szuka zapachu-nieobecności: czegoś, co jest na skórze, ale nie ogłasza się otoczeniu. Ktoś kto lubi kwiaty bez słodkiego przesytu, kto stawia na naturalistyczną lekkość zamiast na efektowne otwarcie — może tu znaleźć swojego codziennego towarzysza.

To zapach dobrze pasujący do stylu minimalistycznego, biurowego, do garderoby bez przepychu. Jeśli w szafie masz już kilka ciężkich, żywicznych zapachów na wieczory, Wild Bluebell sprawdzi się jako odtrutka — coś na dni kiedy mniej znaczy więcej.

Jednak to, co w nim najsilniej kusi w pierwszym kontakcie, czyli ta wodna, eteryczna świeżość, bywa też jego słabym punktem: krótka trwałość i skromna projekcja rozczarowują tych, którzy oczekują zapachu który przez cały dzień pracuje sam. Dodatkowo owocowy charakter serca — zwłaszcza to, co na wielu skórach objawia się jako melonowawy ton — nie jest tym, czego oczekuje ktoś kupujący zapach "bluebell". Kto szuka wiernego portretu dzwonka, powinien poszukać gdzie indziej.

Werdykt

Wild Bluebell to zapach dla kogoś, kto ceni subtelność ponad prezencję i nie potrzebuje, żeby woń pracowała za niego przez pół dnia. Eteryczna, świeżo-owocowa kompozycja na wiosnę i lato — ale wymagająca dopsikania i nieprzypominająca prawdziwego dzwonka na tyle, żeby nazwa mogła być jej jedynym powodem zakupu. Przed ślepym zakupem warto powąchać próbkę, bo chemia skóry robi tu większą różnicę niż przy prostszych zapachach.